تبلیغات
History of Iran - نوروز



اولین روز سال خورشیدی ایرانی برابر با اول فروردین ماه، جشن
آغاز سال نوی ایرانی و یکی از کهن‌ترین جشن‌های به جا مانده از
 دوران ایران باستان است.

خاستگاه نوروز در ایران باستان است و هنوز هم مردم مناطق مختلف
 فلات ایران،نوروز را جشن می‌گیرند. زمان برگزاری نوروز، در آغاز
 فصل بهار است که امروزه به آن برابری بهاری یا اکیونوس می‌گویند.

نوروز در ایران و افغانستان آغاز سال نو محسوب می‌شود و در برخی
دیگر از کشورها یعنی تاجیکستان، روسیه،قرقیزستان، قزاقستان،
سوریه، کردستان، گرجستان،جمهوری آذربایجان، آلبانی، چین، ترکیه،
 ترکمنستان، هند،پاکستان و ازبکستان تعطیل رسمی است. و مردمان
آن جشن عید را برپا می‌کنندجشن نوروز با تحویل سال یا لحظهٔ برابری
 اعتدال بهاریآغاز می‌شود؛ لحظه‌ای که خورشید در سیر ظاهری خود
 در ابتدای برج حمل، از استوای زمین گذشته و به شمال آسمان میل می‌کند .
 در گاه‌شماری هجری خورشیدی، لحظه تحویل سال، تعیین کننده نخستین
روز (هرمز روز یااورمزد روز) از ماه فروردین است. چنانچه آغاز سال،
قبل از ظهر و در نیمه اول شبانه روز تحویل شود، همانروز نوروز است و
 در صورتیکه تحویل سال بعد از ظهر باشد، فردای آن روز،
نوروز است در کشورهایی مانند ایران و افغانستان که گاه‌شماری هجری
خورشیدی به کار برده می‌شود، نوروز، روز آغاز سال نو است.
اما در کشورهای آسیای میانه و قفقاز، تقویم میلادی متداول است و نوروز
 به عنوان آغاز فصل بهار جشن گرفته می‌شود و روز آغاز سال محسوب
نمی‌شود منشأ و زمان پیدایش نوروز، به درستی معلوم نیست. برخی از
 روایت‌های تاریخی، آغاز نوروز را به بابلیان نسبت می‌دهد. بر طبق این
 روایت‌ها، رواج نوروز در ایران به سال ۵۳۸ (قبل از میلاد) یعنی زمان
 حمله کوروش بزرگ به بابل باز می‌گردد. همچنین در برخی از روایت‌ها،
از زرتشت به‌عنوان بنیان‌گذار نوروز نام برده شده‌است.
در برخی از متن‌های کهن ایران از جمله شاهنامه فردوسی و تاریخ طبری،
 جمشید و در برخی دیگر از متن‌ها، کیومرث به عنوان پایه‌گذار نوروز
معرفی شده‌است.

گفته می‌شود که عرب‌های فاتح ایران، پایتخت شاهنشاهی ساسانی را در روز
 نوروز تسخیر کردند. پس از آن، آن‌ها مالیات سنگینی بر برگزاری دو جشن
 نوروز و مهرگان وضع کردند. خلفای دو پادشاهی امویه و عباسی نیز این رویه
را ادامه دادند، اگرچه بعدها خود آنها، در جشن نوروز شرکت کردند و آن را
گرامی داشتند. از برگزاری آیین‌های نوروز در زمان امویان نشانه‌ای در دست
نیست. در دوره عباسیان، به گفتهٔ تاریخ طبری، معتضد، مردم بغداد را از
برافروختن آتش در روز نوروز و پاشیدن آب بر روی عابران بر حذر داشت
ولی پس از نگرانی از احتمال آشوب مردم، فرمان خود را پس گرفت. خلیفه‌های
 فاطمی نیز چندین‌بار برافروختن آتش و آب‌پاشی در نوروز را ممنوع اعلام کردند.
 از نوشته‌های باقی‌مانده از سدهٔ چهارم هجری در بغداد، می‌توان پی برد که مردم
در روزهای نوروز، لباس نو بر تن می‌کرده‌اند، به هم سیب هدیه می‌دادند، غذاهای
 ویژه می‌پختند و زنان نیز عطرهای ویژهٔ نوروزی خریداری می‌کردند. مسلمانان
در این هنگام در کنار نامسلمانان شیرهمی‌نوشیدند و بر یکدیگر آب می‌پاشیدند.

نوروز بطور مستمر در همه دوران تاریخی ایران کم و بیش برگزار می‌شده است
 اما در دوره بعد از اسلام در دوران صفویه بخصوص در دوران میانی صفویه
این جشن نماد و سمبل ملی تر و درباری تری یافت.

منابع 


آدینه، اسفندیار. «نوروز در نشیب و فراز تاریخ».
 بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۰۹ ژوئن ۲۰۱۲.اکرم‌اف، الهام.
«نوروز در ازبکستان». موسسه مطالعات روسیه، آسیای مرکزی و قفقاز، ۱۳۸۶. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۰۹ ژوئن ۲۰۱۲


تاریخ : یکشنبه 1 فروردین 1395 | 11:50 ب.ظ | نویسنده : Chista . | نظرات

  • paper | پاپو مارکت | بک لینک